24.01.2012 Pokój hotelowy

Kolejny dzień, odsłuchy prowadzone przez niemal 8 godzin, ciekawość jutrzejszego dnia, od decyzji jakie w trakcie niego zostaną podjęte, zależy bardzo wiele. Kiedy wracam, otwieram okno, jest duszno. Kładę się na łóżku, patrzę w sufit, czuję napływ świeżego powietrza.Przez okno wpada światło. Oddycham głęboko. Poczucie wolności i swobody w działaniu, w decydowaniu, a jednocześnie mnóstwo drobnych marzeń. Są jak neonowa zorza rozświetlająca miejskie przestrzenie... Pytanie „Czy to już wszystko? Czy już nic więcej się nie zdarzy?” zanika jak notatka w szkolnym zeszycie z dawnych lat, co nie znaczy, że nie pozostawia śladu. W głośnikach „This City Never Sleeps” Eurythmics,kiedy to było? No tak, „zaledwie kilka dni temu”. „9i1/2 tygodnia” na kasetach video i rozmowy do świtu...te nie kończą się nigdy. 00:44. http://www.youtube.com/watch?v=prhvV-l3vyA (wersja nocna)